Collumn

Als je je leven als een flatgebouw zou kunnen zien, dan kun je bedenken dat het fundament staat voor je voorouders, je familiegeschiedenis. De begane grond is je geboorte en de eerste 5 jaar. De tweede verdieping voor de volgende 5 jaar etc……

Dan kom je op enig moment op een verdieping aan, laten we zeggen de 4e en valt het je opeens op dat er scheuren in de muur komen. Je fietst naar de bouwmarkt en haalt een tube plamuur. In 1/2 uur is het klusje  geklaard! Maar de scheuren komen nu ook op andere plekken. Je verhuist inmiddels naar de 5e verdieping en daar merk je met laminaat leggen dat de vloer scheef is. Ook daar werk je aan, met een ondervloertje…….weer een verdieping verder krijg je te maken met een lekkage etc…..je blijft bezig met het aanpakken van de gevolgen, verdieping na verdieping. Klussen is niet écht je hobby.

Totdat iemand je erop wijst, dat het probleem misschien niet op de betreffende verdieping ligt maar wellicht eronder, dieper dan zich laat zien. Je loopt de verdiepingen een voor een omlaag om te checken…je ziet je herstelwerkzaamheden maar tot je verbazing kom je erachter dat de fundering niet helemaal juist is gestort voor jouw flat. Tja, dan kun je blijven bouwen maar hoe hoger de flat wordt hoe meer mankementen je tegen komt en hoe zwakker de constructie. Met Nei sporen we direct de juiste verdieping op èn verrichten we direct herstel werkzaamheden. Hoe gaaf is dat?!

 


flat2

 

_____________________________________________________________________________________

Graag wil ik iets met jullie delen…er is een nieuwe man in mijn leven! Ik ken hem al een aantal jaren. Iedere keer als ik in het dorp kom zie ik hem op de hoek van de straat. Daar zit hij, breed grijnzend…op de stoep voor het oude kostershuisje.Hij heeft alle tijd en niks deert hem, kou, wind, regen….hij vind alles best. Ondanks dat hij gezet en kaal is en ik niet, lijken we op elkaar, voel ik veel symphatie voor hem.

Bij het kostershuisje heb ik gevraagd of ik de man onderdak mag geven maar ze kunnen nog niet zonder hem….ze zullen me bellen als hij er klaar voor is.Dat is een jaar geleden denk ik….ondertussen groeit onze verstandshouding en innerlijke vriendschap. 2 Weken geleden was het dan eindelijk zover. De man is klaar voor een adoptie.

In vliegende vaart rijd ik naar het kostershuisje om hem op te halen. Ik heb net zo’n grijns op mijn gezicht als hij. We kijken elkaar aan…ja het is echte liefde!

Ik pak hem onder mijn arm en zet hem voorzichtig in mijn auto. Thuis zet ik hem eerst onder de douche.

Nu zit hij tevreden in de gang en verwelkomt alle bezoekers met een grote grijns!

Mijn vel dat door vitiligo is aangetast, lijkt op zijn vel……zijn eeuwige glimlach en humor werkt motiverend voor mij.

Lijden zit niet in het feit maar in de perceptie van het feit!

IMG_6919

                                                              _____________________________

Sint Christoffel versus Maria

 

Toeval bestaat niet!

Mijn dochter gaat een grote reis  maken naar India en daarom wil ik haar, voor haar vertrek, een penning meegeven. Niet zomaar een penning maar een CHRISTOFFEL-penning. Dit is volgens de overlevering de beschermheilige van de reizigers.
Ik heb een aantal winkels in onze buurt geraadpleegd, maar de penning is overal uitverkocht. Helaas komt hij pas weer binnen na haar vertrek. Dus ik moet er van afzien, jammer!

2 Dagen voor haar vertrek spreken we af om nog even samen  koffie te gaan drinken en terwijl ik in de trein naar ons afgesproken station rijd zie ik iets bungelen uit het klepje van de rugleuning van de stoel voor mij. Ik doe het klaptafeltje omlaag en daar zit een kapot kettinkje tussen. De plastic kraaltjes en blikken palletjes hebben vast niet veel waarde, maar er hangt wél een medaillon van Maria aan.
Geen Christoffel maar Maria, zij zal haar óók wel beschermen.
Het komt precies op het juiste moment en dit medaillon heb ik haar meegegeven.
Hopelijk heeft ze, mét het medaillon in haar bagage, een goede, voorspoedige reis, mooie ervaringen en een  behouden thuiskomst!Els
                                                                                                               _________________________________________________________________
De vakantie zit er weer op! De wasmachine heeft voor even weer overuren gedraaid.
Italië is prachtig, heerlijk…en zeker met een eigen boot bij je krijgt zo’n vakantie een extra dimensie.
De wereld ziet er vanaf de waterkant echt heel anders uit.
De terrasjes, de dorpen met de kerk, het strand…..je aanschouwt het van buitenaf ipv er deel van uit te maken.

Zwemmen midden op het meer is ook echt anders dan zwemmen vanaf een overvol kiezelstrandje, het water is helderder, kouder, dieper….verfrissender.

Met 2 gezinnen met kroost en aanhang zijn we op een camping neergestreken. Het klinkt spontaner dan het in feite was. Alleen al om 12 agenda’s op elkaar te krijgen is een hele klus en dat vergt een vroege voorbereiding! Iedereen heeft een perfecte plaats op de camping. Een van de tentjes staat zelfs heel idilisch pal aan het meer.
Dat is lekker wakker worden…meerzicht en het kabbelen van het water!!!
Helaas kan het er af en toe ook goed te keer gaan, regen, onweer, hagel…..en zo ontstaat er spontaan een waterbed. Een nachtje wordt er geïmproviseerd met een slaapbank in onze caravan en de volgende ochtend bekijken we de toestand in de wereld weer opnieuw. Het waterpeil in de tent is nog niet gezakt dus moet er verhuisd worden. Enfin, dat mag de pret niet drukken!

De zon droogt alle spullen in no time en het tentje wordt naast de ouderlijke caravan geplaatst. Zeker zo makkelijk met het opbergen van alle spullen.

Veel gezelligheid, saamhorigheid en vooral ook veel vrijheid hebben we ervaren.

Voor even waren we met regelmaat een groot gezin met veel monden om te voeden, dorst om te lessen en de nodige zonnebrand producten om ons velletje te beschermen!

Nu gaat het gewone leven al weer 2 weken z’n gangetje. Het huishouden is geslonken tot dat van 2 personen. Ook wel weer lekker.
Het zonnetje schijnt gewoon door net als in Italië, we hebben niets te klagen. Wateroverlast, dat hebben we in Nederland soms ook, net als in Italië.
Wij zijn in ieder geval voldaan en weer helemaal opgeladen! Ik hoop dat jullie net zo genoten hebben en diegene die nog weg zijn of nog mogen gaan wens ik net zo’n fijne, relaxte vakantie als dat wij hebben gehad!!
                                                      _________________________
thebest (452)

 

Rust! Daar heb ik behoefte aan…..ik besluit lekker de natuur in te wandelen.
Het is 10.00 u….en ik verheug me op stilte….vogelgekwetter en ruisende bomen.
Ik loop de straat uit, steek de weg over en laat de huizen achter me. Inderdaad, het waait wat en de bomen ruisen wat.
Plotseling doemt er iets achter me op…..een hele sliert wielrenners die me met een hoop lawaai en een vriendelijke groet passeren.

Enfin, groot gelijk dat ze deze mooie ochtend sportief willen benutten in de buitenlucht.

Ik slinger wat door het landschap opweg naar echt “het buiten”…..echt stilte……

Een hele oude auto komt me tegemoet, grappig….oh, wat maakt ie een herrie en wat een stank, dat uitlaatgas…..pppfff gauw linksaf slaan….en daar loop ik een hele kolonne oldtimers tegen de carrosserie…..de een nog harder hoestend, proestend en pruttelend dan de ander……ook deze uitgelaten mensen groeten me aller vriendelijkst.

Mijn weg vervolg ik door het veld, langs wat boerderijen. Het valt me op dat ik 2 x een auto met paardentrailer ben tegen gekomen die kennelijk de weg zoeken. In de verte hoor ik stemmen en geklap….een evenement….en ja hoor een concours. Veel paarden, veel mensen, veel verkeer met trailers.
Toch maar een andere weg nemen. De zoveelste wielerploeg flitst voorbij.
Als ik langs de bosbessenkwekerij loop en de prachtige struiken met mooie bessen bekijk begint er opeens een alarm te loeien. Midden tussen de struiken staat een soort electronische vogelverschrikker. Bij beweging in zijn buurt gaat het alarm automatisch een keer of 10 af.
Ik besluit de bocht naar huis wat kleiner te maken dan ik me heb voorgenomen…..ergens hoor ik een fanfare spelen met veel enthousiasme….
De stilte is kennelijk ver te zoeken op deze zondagmorgen waarop de hele wereld er op uit lijkt te trekken.

Nu, 1 1/2 u verder ben ik thuis, gewoon in de stilte en ga ik genieten van een mooie meditatie!

Fijne zondag!

                                                          ______________________________
                                                                                                    

De Dalai Lama komt naar Den Haag….en ik heb kaartjes! Samen met mijn zus maak ik er een weekendje van.
Gezellig, met op zaterdag een overnachting in Delft.
Zondagochtend vertrekken we op tijd, met lunchpakket en vol  verwachtingen van deze bijzondere ontmoeting.
We hebben zowel voor de ochtendsessie: Boedistische les, als de middagsessie: lezing een ticket.  Die kans krijg je natuurlijk niet zo vaak.
We staan voor Ahoy in de file, we zijn duidelijk niet de enigen die deze bijzondere inspirator willen ontmoeten.
Het duurt dan ook even eer we via trappen , detectiepoortjes en mét verrassingszak met maar liefst 2 boeken ,op onze stoelen neerploffen.
We hebben een goede plek en perfect uitzicht op het podium.
Een kwartier voor aanvang wordt er gestart met het zingen van een mantra.
De sfeer komt er goed in (ingetogen).
Eindelijk komt hij met een heel gevolg het podium op. Iedereen gaat staan en klapt
Hij is maar klein, of zitten we toch verder weg dan we denken?!
Zijne Heiligheid wordt in het Engels welkom geheten. Alle schermen die geplaatst zijn voor het grote publiek krijgen ter plekke Nederlandse ondertiteling.
Zo snel als dat begint, zo snel stopt het ook weer. Zijn Engels is moeilijk te verstaan en Tibetaans is nu ook weer geen wereldtaal die menigeen machtig is.
Ondertussen dolen er nog steeds bezoekers rond die in het half donker de weg naar hun stoelen zoeken. Duidelijk te laat vertrokken thuis. Irritant!
Enfin, hij vertelt….in het Tibetaans voel en proef je zijn geestdrift…in het Engels herken je dat niet.
De tolk op het podium doet haar best om zijn verhaal aan ons over te brengen.
Helaas lukt dat niet helemaal aangezien zijn uitspraak  Engels en ons begrip van Tibetaans…..chinees blijkt te zijn (wat zei hij daar nou ook weer over)…voor mij in ieder geval.
We redden het net niet tot de pauze. We krijgen er de slappe lach van.
Het is één  brij van onsamenhangende woorden, zinnen en het doet helaas afbreuk aan deze samenkomst die zo indrukwekkend had kunnen zijn.
We zijn net de drukte voor en lopen langs een uitstalling van spiritueel waar. Wierook, sieraden, boeken, kleding , klankschalen en meditaitekussens.
Dan stromen er langzaam nog eens  10.998 mensen …allemaal opzoek naar inspiratie, die binnen moeilijk te vinden was.
Broodjes worden naar binnen gemompeld, file bij de toiletten,..we zien  alleen nog maar ruggen, schouders, lopen tegen dikke rugzakken aan en  ergeren ons aan zoveel mensen. (waar is de compassie?! Dit is één grote test!!)
We besluiten af te wachten of de organisatie de klaaggeluiden heeft opgepikt en verandering heeft aangebracht in het middag programma.

Ik moet eerlijk zeggen, het viel mee…de 2e helft. Zijne Heiligheid heeft de pauze gebruikt voor een powernap of een diepe meditatie want hij verschijnt fris en fruitig op het podium.
Ook heeft hij zijn grote vriendin Erica Terpstra aan zijn zijde.
Opeens is zijn Engels goed te volgen. Ook de tolk is blij verrast. Doordat zij niet meer zo hoeft te uhuhu…is de schriftelijke vertaling ook uhuhu-vrij. Leest stuk vlotter.
Maar alle gekheid op een stokje. De organisatie liet sterk te wensen over waardoor het hele gebeuren iets lachwekkends kreeg.
Natuurlijk blijft het een bijzondere man. Vol mededogen, wijsheid en humor. Zelfs gewaagde uitlatingen hebben we gehoord, die je niet zo zou verwachten van een van de groten der aarde. Zo zie je maar weer, ook hij is gewoon mens!
Ik zou er voor tekenen om op die leeftijd (bijna 79 jaar) nog de hele wereld over te kunnen vliegen… al zal voor mij eerder gelden: ….”eindelijk de hele wereld over te kunnen vliegen.”
Nu lekker op de bank met het boek van….de Dalai Lama !
                                    _______________________________________

verbonden

 

Heb je dat ook wel eens….dat je wakker wordt met een onbestemd gevoel…..geen idee waar het vandaan komt Je hebt toch goed geslapen? De zon schijnt en de dag lacht je tegemoet….maar toch……Zo’n dag waarop je vanalles op je programma hebt staan maar waarop er niets uit je handen komt.

Je begint ergens aan maar maakt het niet af, geen zin, eerst wat anders doen…..zoveel op je lijstje…
Aan het einde van de dag realiseer je je dat…en is het net of je die dag niet geleefd hebt.

Aan je voorbij gegaan is zonder dat je de dag bewust hebt beleefd.

Tja, ik heb ze regelmatig gehad maar ze worden gelukkig zeldzamer.
Ik begin de dag op mijn gemak met de krant en een kop koffie. Even kijken hoe de wereld er voor staat…..en dan: hoe staat die van mij er voor?!
Afgelopen weken ben ik bezig geweest met het opruimen van de zolder.
Uitzoeken van spullen die weg kunnen, al …tig keer mee verhuisd, nooit meer tevoorschijn gehaald….weg ermee.
Spullen van de kinderen, die niet meer thuis wonen, sorteren…..wat willen ze bewaren wat niet….
Paar ritjes naar de stort, de kringloop en het ziet er boven al heel anders uit…….

Paar muren fris verfje gegeven, ramen gewassen…..

Met het fysieke opruimen ruim ik tegelijk de ballast in mijn hoofd op!
Heerlijk, er is weer ruimte voor nieuwe inzichten…waardoor ik ook weer een ander uitzicht krijg!
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s